اینم گفتم که بگم می تونم

با تو باز عاشق شدن معنای دیگر می دهد

زندگی را عشق تو سامان و زیور می دهد

ما خرابیم از می عشقت تو از ما غم مگیر

کاین خراب از عشق تو چشم و دل و سر می دهد

گاه گاهی از دهانم حرف تلخی می پرد

حکم بخشش گفته اند ارباب و سرور می دهد

من به حقت بارها ظلم و جفا بنموده ام

یا ببخشا یا که حق فردای محشر می دهد

هر جزا خواهی مرا ده کاین جزا

چون تو می فرمایی ام شهد است و شکر می دهد

من همی نازش کنم صد بار قربانش روم

او ز قبلش پاسخی بس ناسزاتر می دهد

می کشد تا دهر باشد ناز او را کهربا

تا ببیند او به کی این کار آخر می دهد

بسم الله

می توان در دفتر بی رنگ عشق            رنگ فرداهای آبی را کشید

می توان یا اینکه واقع بین بود               رنگ زرد بی وفایی را کشید

رباعی

شک نیست خمار و خسته بهتر باشد             بهتر باشد شکسته بهتر باشد

بهتر باشد خانه ی دل تا دم مرگ                  متروک و خموش و بسته بهتر باشد

رباعی

این بار اجازه نیست نازی بکند            طناز شود زبان درازی بکند

گور پدر عشق اگر می خواهد            با آبرویم دوباره بازی بکند

رباعی

یک مشت مزخرفات تکراری است             این لاتاالات از سر بیکاری است

کی گفته بدون عشق مردن باید؟             نه. مثل همیشه زندگی جاری است

رباعی

کی گفته بدون عشق مردن باید              یا چوب نیاز خویش خوردن باید

من گویم اساس عشق باید برکند            دستان زمانه را فشردن باید

رباعی

صد بار بساط عشق بستیم و نشد             افسوس که صد توبه شکستیم و نشد

با این همه سعی بهر زاهد بودن                در زمره ی عاشقان نشستیم و نشد

به یاد سهراب

یک سوژه برای عاشقی باید ساخت                   هر جور شده شقایقی باید ساخت
تنها که نمی شود در این خاک غریب                  یا اینکه دوباره قایقی باید ساخت...

رباعی

یک لحظه حضور پر هیاهو از تو              عالم بنموده مست و جادو از تو

هر کس که مقرب است می آزاری          تقلید تو از خداست یا او از تو

رباعی

من منتظرم که زنگ شاید بزند                  یک سر به خیال تنگ شاید بزند

باد بروم اتاق و حاضر باشم                       آهسته به شیشه سنگ شاید بزند

رباعی

تکراری. ماه و فلک تکراری                 خورشید و خدایان و ملک تکراری

آقدر دچار و غرق تکرار حتی               پیغام جدید قاصدک تکراری

رباعی

گویند که بی سواد باشد مگه نه                 بازار دلش کساد باشد مگه نه

آنقدر که گفته اند باور کردی                        عشقت ز سرم زیاد باشد مگه نه

رباعی

درخواست اشتباه و بی جایی بود                      من با تو. خیال خام و رویایی بود

انگار که سرنوشتم از روز ازل                         جادو شده با طلسم تنهایی بود

                                         

گلایه

هر چند که از من به خودم می آید               هر سد که به راه مقصدم می آید

اما گله مند سرنوشتم حتی                     چندی است که از خدا بدم می آید

توبه

هر چند به حکم حق شکایت کردیم                      آخر به رضای او قناعت کردیم

یا رب تو بزرگواری از ما بگذر                              شرمنده اگر که ما جسارت کردیم

رباعی

بنویس که در دلم چه غم می افتد              آنگاه که فکرش به سرم می افتد

بنویس به خوابگاه دانشجویی                    خواب است که اتفاق کم می افتد

رباعی

این بار فراق اگر چه تقصیر من است                نقصان خیال و روح درگیر من است

اما تو خودت نیک دانی ای عشق                      عمریست فراق مهر تقدیر من است